aka Ocean’s 13

reżyseria Steven Soderbergh
scenariusz David Levien , Brian Koppelman

Oj długo się zbierałem, by cokolwiek o tym filmie napisać.
Długo. Pamiętam, że na początku było wielkie oczekiwanie.
Zwyczajnie jedynka wprawiła mnie w całkiem przyjemny nastrój. Od po prostu dobre kino rozrywkowe. Dwójka nie była już tak udana, bo pomimo istotnych plusów, posiadała (oczywiście wg. mojej subiektywnej opinii) całkiem spapraną, bo zagmatwaną, fabułę. Zwyczajnie nie było to aż tak chwytliwe, jak jej starszy brat. Następnie, było tylko “jest! to już 13! będzie co oglądać!” i oczywiście było, ale nie żebym miał się z tego powodu, aż tak specjalnie ekscytować.

Żeby dać szansę temu filmowi, postaram się go nie oceniać, przez pryzmat
Ocean’s Eleven. W porównaniu z nim, nie wyszedłby niestety w jednym kawałku. Historia to kontynuacja dwóch poprzednich części. Reuben (Elliott Gould) zostaje przysłowiowo “wydmuchany”, przez swojego starego znajomka Williego Banksa (Al Pacino) i zwyczajnie (lub nie) od tego wszystkiego chłopu się pogorszyło. I nic by nie było w tym dziwnego (jako, że Reuben, sam dał z siebie zrobić osła), gdyby nie dzielna 13 z Dannym Oceanem (George Clooney) i Rustym (Brad Pitt) na czele. Znowu tym razem będzie chodzić o kasyno. Inny tym razem, aczkolwiek równie skomplikowany co zawsze, będzie sposób działania, ale o tym w samym już  filmie. Niby fajnie, kolorowo, z gwiazdorską obsadą, ale coś mi tu śmierdzi. Tak? Dobrze czuję? - to banał.

Nie wiem czego spodziewałem się po kontynuacji, ale jeżeli mam patrzeć na
Ocean’s 13 z osobna, to historyjka opowiedziana przez reżysera, tym razem się nie sprzedaje jak świeże bułeczki. Dlaczego? Z prostego powodu - jest może i bardzo chwytliwa i przyjemna (o tym później), natomiast takiej dawki science-fiction raczej nie spodziewałem się w tym filmie. Gdzie tu balans? Gdzie ładne wyczucie, czego potrzeba scenie, a czego nie? Zamiast tego wszystkiego otrzymujemy super-ekstra-czarujące zabawki warte miliony dolarów, które w ten, czy inny sposób będą podporą dla kulawej fabuły. Niby takie powszechne w nowych filmach (Live Free or Die Hard?), ale jednak razi oczy.

Jeżeli film ma się jakoś podnieść i sprawiać wrażenie miłego (lub po prostu taki być) należy wspomnieć o paru istotnych zaletach. Aktorzy i gra aktorska gwiazd w tym filmie, jak i w całej serii “Ocean’s”, stoją na najwyższym poziomie. Można spokojnie powiedzieć, że to praktycznie dla nich ogląda się ten film. Sympatyczni i jednocześnie pełni charakterystycznych dla siebie zagrań - duet Danny i Rusty to najlepszy tego przykład (te ich rozmowy: - ”There is one thing… - yeah… - and th…. - that’s right”, po prostu bezbłędne). Scena z nimi i “Oprah” w telewizji, to chyba najzabawniejszy motyw całej serii. Tak samo nowy w serii Al Pacino, chociaż nie miał za bardzo co grać oprócz “jestem-zły-wszechwładny-pan-tego-kasyna” i “jeszcze-się-z-toba-policzę-Ocean”, to wyszedł całkiem ciekawie i jeżeli chodzi o obsadę gwiazdorską, był jej przyjemnym dodatkiem. Można długo narzekać na fabułę, natomiast nie można się doczepić do sposobu
narracji i jej oprawy muzycznej. To te dwie rzeczy podtrzymują tę historię w lekkim komediowym duchu i gdyby ich było brak, to chyba nawet z samymi gwiazdami, ciężko byłoby oglądać ten film.

Równia pochyła, czy może sinusoida? Przychylam się do tego drugiego. Ocean’s Eleven,
był filmem dobrym a nawet bardzo dobrym. Zmyślny napad, pełen humoru i dobrej gry aktorskiej. Jak już wspomniałem dwójka pomimo posiadania tych samych aktorów, nie potrafiła aż tak wybronić się poprzez zawikłaną fabułę. W trzynastce, niekoniecznie “parszywej”, mamy kiepską, bo naciąganą fabułę oraz wszystkie plusy z pozostałych części. Tak jak do jedynki się wcale nie równa, tak z dwójką wygrywa batalię z łatwością i po głębszym zastanowieniu - seria, choć poturbowana i pełna rys, wychodzi ku mojemu zadowoleniu, na prostą.

Ocean’s Twelve
reżyseria Steven Soderbergh
scenariusz George Nolfi

Powiem szczerze, lubię takie filmy, które prezentują dość wysoki, acz niemęczący poziom rozrywki z jajem. Lubię rozrywkę dobrą, ale nie tanią, nazwijmy to - rozrywką ze smakiem. Taką rozrywkę dawał mi film: Ocean’s Eleven: Ryzykowna gra, kasowy przebój z 2001 roku, który podbił serca milionów widzów na całym świecie. Plot był nieskomplikowany. Gość, świeżo wypuszczony z więzienia postanawia obrabować sobie kasyno, korzystając z pomocy równie szurniętych co on znajomków z branży. Z minuty na minutę człowiek wkręcał się w całą sytuację,
poznawaliśmy po kolei naszych bohaterów i sposób w jaki owy skok zostanie przeprowadzony. Wszystko to z zaskakującym, acz nie całkowicie absurdalnym happy endem, wyjaśniającym wszelkie kulisy i niuanse dla widza. Plejada gwiazd, niezobowiązująca, acz wciągająca rozrywka, to musiało skończyć się sukcesem.

Oglądając następcę z 2004 roku o tytule: Ocean’s Twelve: Dogrywka, czułem niedosyt. Niedosyt pomieszany z przeciążeniem mózgu. Tutaj bardzo ładnie pasuje słówko “niby”, bo to i niby nadal niezbyt zobowiązująca rozrywka dla mas, nadal niby mamy zgrabny plot, który jest przyjemną kontynuacją serii i w końcu, nadal niby mamy plejadę gwiazd, robiącą wielkie show dla wielkoekranowej widowni. No właśnie - niby. Otóż tym razem można i mało tego, trzeba się przyczepić do paru istotnych uchybień, na jakie pozwolił sobie reżyser Ocean’s 12.

Moim skromnym zdaniem, to co wyróżniało poprzednika od innych filmów,
czyli zgrabność w działaniu nie tylko złodziei na sejfy, ale także filmu na widza, została w tej pozycji filmowej drastycznie wypaczona. Śledziłem uważnie poczynania “jedenastki Oceana” i jego żony Tess (Julię Roberts, która paradoksalnie gra w tym filmie przez pewien czas siebie) i muszę powiedzieć, że zostałem oszukany. Dobra, może nie oszukany, ale naciągnięty. I to nie jest naciągnięcie takie, gdzie możemy powiedzieć, że czujemy się ciekawi sposobu w jaki zostaliśmy zrobieni przez reżysera w konia. Nie. Plot został na tyle pogmatwany, iż z przyjemnej logicznej układanki, wyszły mi puzzle z brakującymi elementami, które zostały odłożone na później, absurd. Proszę państwa, tak nie może być. Pomysł scenariusza, przyznaję powyżej przeciętnej, natomiast jego wykonanie - to nie jest niezobowiązująca rozrywka, za którą szły miliony widzów poprzednim razem.

Na uwagę jednak zasługuje, jak w poprzedniej części, muzyka i jej odpowiednie dogranie do scen. Szczególnie to widać przy widowiskowym przejściu François Toulour (Vincent Cassel) przez pole pełne laserów, broniących dostępu, jak to zazwyczaj bywa, do wartościowych rzeczy. Dodatkowo nie można nic zarzucić grze aktorskiej. Gwiazdy znane z poprzedniej części takie jak George Clooney, Brad Pitt, Matt Damon, czy Andy Garcia i w kontynuacji, z pełnym powodzeniem, bronią swoje role, dodając filmowi specyficznego smaku.

Chciałbym powiedzieć, że Ocean’s Twelve: Dogrywka bardzo mi się podobało, ale nie mogę tego zrobić. “Dwunastka” pozostawiła pewien niedosyt, ze względu na sposób rozwijania się fabuły. Film ten nie jest pozbawiony dobrych stron (muzyka, gra aktorska, pomysł), więc pośrednio broni się jako następca kasowego hitu, ale niestety tylko pośrednio. Mimo wszystko, czuję się fanem serii filmów o sympatycznych złodziejach z szajki Dannego Oceana i z niecierpliwością będę czekał, aż wydanie DVD Ocean’s 13 znajdzie się w moim stacjonarnym odtwarzaczu.