aka Ocean’s 13

reżyseria Steven Soderbergh
scenariusz David Levien , Brian Koppelman

Oj długo się zbierałem, by cokolwiek o tym filmie napisać.
Długo. Pamiętam, że na początku było wielkie oczekiwanie.
Zwyczajnie jedynka wprawiła mnie w całkiem przyjemny nastrój. Od po prostu dobre kino rozrywkowe. Dwójka nie była już tak udana, bo pomimo istotnych plusów, posiadała (oczywiście wg. mojej subiektywnej opinii) całkiem spapraną, bo zagmatwaną, fabułę. Zwyczajnie nie było to aż tak chwytliwe, jak jej starszy brat. Następnie, było tylko “jest! to już 13! będzie co oglądać!” i oczywiście było, ale nie żebym miał się z tego powodu, aż tak specjalnie ekscytować.

Żeby dać szansę temu filmowi, postaram się go nie oceniać, przez pryzmat
Ocean’s Eleven. W porównaniu z nim, nie wyszedłby niestety w jednym kawałku. Historia to kontynuacja dwóch poprzednich części. Reuben (Elliott Gould) zostaje przysłowiowo “wydmuchany”, przez swojego starego znajomka Williego Banksa (Al Pacino) i zwyczajnie (lub nie) od tego wszystkiego chłopu się pogorszyło. I nic by nie było w tym dziwnego (jako, że Reuben, sam dał z siebie zrobić osła), gdyby nie dzielna 13 z Dannym Oceanem (George Clooney) i Rustym (Brad Pitt) na czele. Znowu tym razem będzie chodzić o kasyno. Inny tym razem, aczkolwiek równie skomplikowany co zawsze, będzie sposób działania, ale o tym w samym już  filmie. Niby fajnie, kolorowo, z gwiazdorską obsadą, ale coś mi tu śmierdzi. Tak? Dobrze czuję? - to banał.

Nie wiem czego spodziewałem się po kontynuacji, ale jeżeli mam patrzeć na
Ocean’s 13 z osobna, to historyjka opowiedziana przez reżysera, tym razem się nie sprzedaje jak świeże bułeczki. Dlaczego? Z prostego powodu - jest może i bardzo chwytliwa i przyjemna (o tym później), natomiast takiej dawki science-fiction raczej nie spodziewałem się w tym filmie. Gdzie tu balans? Gdzie ładne wyczucie, czego potrzeba scenie, a czego nie? Zamiast tego wszystkiego otrzymujemy super-ekstra-czarujące zabawki warte miliony dolarów, które w ten, czy inny sposób będą podporą dla kulawej fabuły. Niby takie powszechne w nowych filmach (Live Free or Die Hard?), ale jednak razi oczy.

Jeżeli film ma się jakoś podnieść i sprawiać wrażenie miłego (lub po prostu taki być) należy wspomnieć o paru istotnych zaletach. Aktorzy i gra aktorska gwiazd w tym filmie, jak i w całej serii “Ocean’s”, stoją na najwyższym poziomie. Można spokojnie powiedzieć, że to praktycznie dla nich ogląda się ten film. Sympatyczni i jednocześnie pełni charakterystycznych dla siebie zagrań - duet Danny i Rusty to najlepszy tego przykład (te ich rozmowy: - ”There is one thing… - yeah… - and th…. - that’s right”, po prostu bezbłędne). Scena z nimi i “Oprah” w telewizji, to chyba najzabawniejszy motyw całej serii. Tak samo nowy w serii Al Pacino, chociaż nie miał za bardzo co grać oprócz “jestem-zły-wszechwładny-pan-tego-kasyna” i “jeszcze-się-z-toba-policzę-Ocean”, to wyszedł całkiem ciekawie i jeżeli chodzi o obsadę gwiazdorską, był jej przyjemnym dodatkiem. Można długo narzekać na fabułę, natomiast nie można się doczepić do sposobu
narracji i jej oprawy muzycznej. To te dwie rzeczy podtrzymują tę historię w lekkim komediowym duchu i gdyby ich było brak, to chyba nawet z samymi gwiazdami, ciężko byłoby oglądać ten film.

Równia pochyła, czy może sinusoida? Przychylam się do tego drugiego. Ocean’s Eleven,
był filmem dobrym a nawet bardzo dobrym. Zmyślny napad, pełen humoru i dobrej gry aktorskiej. Jak już wspomniałem dwójka pomimo posiadania tych samych aktorów, nie potrafiła aż tak wybronić się poprzez zawikłaną fabułę. W trzynastce, niekoniecznie “parszywej”, mamy kiepską, bo naciąganą fabułę oraz wszystkie plusy z pozostałych części. Tak jak do jedynki się wcale nie równa, tak z dwójką wygrywa batalię z łatwością i po głębszym zastanowieniu - seria, choć poturbowana i pełna rys, wychodzi ku mojemu zadowoleniu, na prostą.